Tarih boyunca bir hayata son vermenin toplumca meşru sayılan nedenleri olmuştur. Ama her zaman bir hayatı ortadan kaldırmanın kuralları, koşulları olmuştur.
Bir karşılaştırma yapılacak olsa Türkiye’nin dünyada en çok cinayet işlenen ülkelerin ilk sıralarında yer alacağına şüphe yoktur. Bir şeye daha şüphe yoktur: Türkiye çok cinayet işlenen ülke olmasının yanında en ilkel en çağdışı gerekçelerle ve en vahşi yöntemlerle insan yaşamına son verilen ülkeler arasında da yine ilk sıralardadır.
Ülkemizde hemen hemen cinayet işlenmediği gün olmuyor. Niçin bu kadar sık, bu kadar vahşi cinayetler işleniyor? Günümüzde kimi caniler bir kişiyi iki kişiyi öldürmekle hızlarını alamıyorlar, katliam yapıyorlar. En son katliam haberi Adana’dan geldi. Bir ailenin 38 yaşındaki oğlu ailesinin; anne babası, kardeşleri ve yeğenlerinden oluşan sekiz ferdini kurşuna dizdi.
Şu cinayet haberleri 19.03.2009 tarihli gazetelerden:
“Evlat vahşeti: Anne babasını uyurlarken bıçakladı”, “12 yaşındaki öğrenciye dokuz bıçak darbesi”, “22 yaşındaki gaziyi 10 TL için öldürdüler”, “Evinde iş yaptırdığı ustanın 15 bin lirasını almak için başına tencere ile vurarak bayılttı, sonra da boğarak öldürdü”, “Ağzı çorapla tıkanıp bezle elleri ayakları bağlandıktan sonra bıçaklanarak öldürülen sonra yakılan bir kadın cesedi bulundu…”
Hangi öfke, hangi kin, hangi düşmanlık, hangi ruh haliyle bu cinayetlerin işlendiğini çözümlemek, psiko-analizini yapmak toplumumuzun esenliği ve güvenliği için hiç şüphesiz çok önemli ipuçları verecektir. Bu toplumda ne kadar cani ruhlu insanlar barınıyor; ne kadar cani ruhlu insanlarla iç içe yaşıyoruz farkında değiliz.
Bu cinayetler bugün bu ülkenin ilgili ve yetkililerinin ciddi ciddi düşünmesini, çok acil çözümler üretmesini gerektirecek bir boyuta tırmanmıştır. Bir devletin bir numaralı görevi vatandaşlarının can güvenliğini sağlamaktır. Eğer bir devlet bunu sağlayamıyorsa bunun dışında vatandaşlarına sağlayacağı hiçbir iyiliğin değeri yoktur. Olayların faillerini yakalayıp adalete teslim etmek, sivrisinekleri tek tek avlamakla oyalanmak demektir. Esas olan sivrisineklerin ürediği bataklığı kurutmaktır.
21. yüzyılda, uygar bir ülkede, uygar bir toplumda yaşadığımızdan şüpheye düşürecek; insanlıkla izahı mümkün olmayan çok ilkel, çok vahşi cinayetlerle sarsılıyoruz. Akıllara durgunluk veren planlarla, tertiplerle daha önce görülmemiş cinayetler işleniyor. Shaekspeare’in tiyatrolarındaki kanlı cinayetler bile bu cinayetlerin yanında sıradanlaşır. Ayrıca işlenen kimi cinayetlerin izlerini yok etmek için en az cinayetin kendisi kadar vahşi hilelere başvuruluyor. Sherlock Holmes, Komiser Maigret gibi polisiye romanların dünya çapındaki kahramanları bugün gündemde olsalardı bu cinayetler karşısında donup kalırlardı.
Dikkat edilmesi gereken bir nokta da işlenen cinayetlerin bir bölümünün tuzak kurarak, pusuya düşürerek, baskın yaparak kalleşçe, namertçe işlenmiş olmasıdır. Düşmanını er meydanına davet edip kozunu mertçe pay etmeye kalkışan hemen hemen yok gibi.
Çetin Altan’ın zaman zaman değindiği gibi Batı’da hasımlar veya rakipler arasında düello geleneği vardır. Çıkarlar er meydanına, şansların eşit olduğu şartlarda mertçe ya ölürler, ya öldürürler. Kovboy filmlerindeki gibi eli çabuk olan, daha hızlı silah çeken genellikle hayatta kalan taraf olur. Ama buradaki ölme ve öldürmede hile hud’a yoktur. Bizdeki gibi arkadan vurma, pusuya düşürme, bir kişiyi on kişi birden haklamaya kalkışma gibi mertliğe, delikanlılığa uymayan yöntemlere tenezzül edilmez.
Kimi cinayetlerin gerekçesi tipik bir feodal zihniyetin aynası gibidir: “Bana yan baktı, işini bitirdim!”, “Partime hakaret etti, çektim vurdum!”, “Trafikte yol istedim, vermedi, bir de tantana yaptı; ben de haddini bildirdim!” Böyle bir sürü dokunulmazlık, sataşılmazlık kibir ve ilkelliği; diyalog ve uzlaşma kültüründen nasipsizlik ifade eden gerekçeler…
Dünyada insandan ve onun hayatından daha değerli ne olabilir? İslam dini insanı yaratıkların en seçkini, en onurlusu olarak kabul ediyor. Bunun sonucu olarak evrendeki her şeyin onun emrine ve hizmetine boyun eğici kılındığını belirtiyor. Ünlü bilge Sadi, “Dünyanın bütün servetleri, haksız yere akıtılan bir damla insan kanına değmez” diyor. Filozof Kant da, “İnsan gayedir, vasıta değil” sözüyle ona destek oluyor. İnsan bu evrende her şeyin kendisiyle değer kazandığı varlıktır. Böyle bir varlığın hayatına nasıl bu kadar çağdışı gerekçelerle nasıl bu kadar kolaylıkla son verilir? Bunu yapabilen insanlar nasıl bir ruh dünyasına sahiptirler? Kendi hayatlarının da benzer gerekçelerle ortadan kaldırılabileceği tehlikesi karşısında ne hissederler? Cehaletleri, kibirleri, feodal takıntıları böyle bir durumda onları ne kadar yüreklendirir?
Tarih boyunca bir hayata son vermenin toplumca meşru sayılan nedenleri olmuştur. Ama her zaman bir hayatı ortadan kaldırmanın kuralları, koşulları olmuştur. İnsan onuruyla bağdaşmayan, vahşet ve işkence sayılacak bir yöntemle insan öldürmek örgütlü hiçbir toplumda meşru sayılmamıştır. Dinler açısından da durum farklı değildir. Sözgelişi, İslam dini, bir insanın dirisine işkence yapmayı, işkenceyle öldürmeyi yasakladığı gibi ölüsüne de işkence yapmayı yasaklamıştır. Ölü birinin kolunu bacağını kesmek, doğramak, vücudunu delik deşik etmek, iç organlarını yerinden çıkarmak, parçalamak, yakmak gibi işlemleri yasaklamıştır. Bu konuda diğer dinlerin görüşü de bundan farklı değildir.
Bilindiği gibi Türkiye yakın bir geçmişte Mardin katliamıyla sarsıldı. Mardin’in Mazıdağı ilçesinin 300 nüfuslu Bilge köyü’ndeki bir düğün evinde yaşlı, genç, kadın, çocuk demeden 44 kişi katledildi. Katliamın failleri kısa zamanda yakalandı ve tutuklandı. Bu katliamın nedeni olarak kız alıp verme, berdel, töre, kan davası, miras ve arazi meselesi gibi ağalığa, feodaliteye has meselelerden bahsedildi. Acaba hangi sebep, hangi mesele tarihte bile eşi pek görülmemiş bu kadar hunhar, bu kadar insanlık dışı bir katliamın gerekçesi olarak öne sürülebilir?
Uzmanlar bu katliamın failleri için çeşitli açıklamalarda bulundular. Feodal geleneklerin ve bu geleneklere dayanan kültürün rolünü öne çıkardılar. Çünkü bu kültür, insanları robotlaştıran bir kültürdür. İçlerinden bir teki robot değil de bağımsız ve özgür kişilik sahibi olsaydı, bu eylemin insanlıkla, hukukla, dinle, hiçbir değerle bağdaşmadığını öne sürerek itiraz eder, bu planı bozmak için her yolu denerdi ve bu katliam gerçekleşmezdi.
Bu toplumun fertlerini hangi aileye, hangi kabileye, hangi cemaate, hangi dine, hangi partiye, hangi ideolojiye vb. mensup olursa olsun her şeyden önce kişisel fikirleri, inançları, değerleri, itirazları olan özgür bireyler (şahsiyet) haline getirmek eğitimin de bu ülkeyi yönetenlerin de baş hedefi olmalıdır. Batı’nın en önemli farkı budur.

İsmail Özcan: Eğitimci

Benzer Yazılar

• Ahmet Altan, Leipzig Özgürlük Ödülü’nü aldı
• Almanya’da insanın kanını donduran cinayet
• Dünyanın en yaşlı insanı Türkiye’de
• Evde son sözü kim söylemeli?
• Çözüm, acil ve öncelikli yargı reformunda

BUNLARDA VAR

Bu haber Haz 26th, 2009 Tarihinde Yazı - Şiir Kategorisine yazilmistir. Bu yazi icin RSS Besleme Linki Burasidir RSS 2.0.
 Bu Sayfayı Yazdır