Mutluluk seni çağırdığında
İki elin kanda da olsa
Acıya sırtını döneceksin
Çaresi yok gideceksin…
Sevgiye hasret kaldığında
Bomboş ve yalnız hayatında
Yolculuk olmalı oralara
Dönüşü yok, gideceksin.
Aldattılarsa zayıf kalbini,
İçtilerse umutlarını hayal tacirleri,
Yokettilerse seni, duygu katilleri
Ümidin var, gideceksin…
Yılma sakın çok ağlasanda,
İçindeki aşka sarıl korktuğunda.
Mucize peşindedir her nasılsa
Cennete yaklaşmışsındır mutlaka.
Seni Yaratan adildir; inanıyorsun ya,
Kucaklar mutluluklar seni, sabrının sonunda,
Emin ol O’na, varacaksın.

hoyrattır bur akşamüstüler daima.
gün saltanatıyla gitti mi bir defa
yalnızlığımızla doldurup her yeri
bir renk çığlığı içinde bahçemizden,
bir el çıkarmaya başlar bohçamızdan
lavanta çiçeği kokan kederleri;
hoyrattır bu akşamüstüler daima.

Sözcükler Dergisi’nin Ocak-Şubat 2008 sayısında Nazım Hikmet’in daha önce hiç yayımlanmamış “Dört Güvercin” başlıklı şiirini bulabilirsiniz. Yeşim ve Kenan Bengü’ye ait Piraye Koleksiyonu arasında bulunan şiiri Nazım Hikmet 1938 yılında İstanbul Tevkifhanesinden yazmış.  
 

Seni dağladılar, değil mi kalbim,
Her yanın, içi su dolu kabarcık.
Bulunmaz bu halden anlar bir ilim;
Akıl yırtık çuval, sökük dağarcık.
Sensin gökten gelen oklara hedef;
Oyası ateşle işlenen gergef.
Çekme üç beş günlük dünyaya esef!
Dayan kalbim üç beş nefes kadarcık!

Beş adet yeşil zeytin ağzımda, iki dilim çalıntı portakal
günlerce biriktirdiğim, çileli tekirdağlarım masada
beyaz peynir, çay kamışlı bardaklar parka
yalandan da bi arabesk sarıyor teypte